نگاه های متعجب، نگاه های پرسشگر. ما فراتر از ابژه هستیم. ما هرگز از بررسی دقیق آن دست نمی کشیم، آن را تحسین می کنیم، این تعصبات ما را متزلزل می کند، قطعیت های ما را از بین می برد. ساعت بدون ساختار به مثابه ابژه ی تأمل، هنر، انعکاس. رهایی از ظلم عرف جسارت می خواهد. پیست ها فهمیده اند، ساعت خواب آور است، زمان فقط حرکت یک عقربه همیشگی است.
